هست گهر ریز به سوی دهان

از تب هجران تو ناخن کبود

پیش تو انگشت زنان کالامان

آن نه ز گریه است که چشمم به قصد

لیک زبانم چو حدیثت کند

دیده نثار آرد بهر زبان

وصل تو بی هجر توان دید؟ نی