انجیر خور غریب نباشد غرابشان

وین ناوک ضمیر مرا پر جبرئیل

کرد است بی نیاز ز پر عقابشان

دلشان ز میوه دار حدیثم خورد غذا

گر نان طلب کنند در من زنند از آنک

بی دانه من آب زده است آسیابشان

روباه وار بر پی شیران نهند پی