روباه وار بر پی شیران نهند پی

انجیر خور غریب نباشد غرابشان

گر نان طلب کنند در من زنند از آنک

بی دانه من آب زده است آسیابشان

تا آید از کفلگه گوران کبابشان

گر کرده اند بیژن جاه مرا به چاه

هم من به آه صبح بسوزم جنابشان