تا آید از کفلگه گوران کبابشان

گر نان طلب کنند در من زنند از آنک

بی دانه من آب زده است آسیابشان

روباه وار بر پی شیران نهند پی

گر کرده اند بیژن جاه مرا به چاه

هم من به آه صبح بسوزم جنابشان

من رستم کمان کشم اندر کمین شب