سوی برون داد رنگ پسته خندان او

خوش نمکی شد لبش، تره تر عارضش

بر نمک و تره بین دل ها مهمان او

رنگ به سبزی زند چهره او را مگر

گرچه ز مهری که نیست، نیست دلش ز آن من

هست بهرسان که هست هستی من ز آن او

دازم زنگار دل، دارم شنگرف اشک