هم به ثنای پدر ختم کنم چون مقیم

عطسه آدم شناس شیهه یکران او

دوش ملایک بخست غاشیه حکم او

گوش خلایق بسفت حاقه فرمان او

نان من از خوان اوست، جامگی از خان او

عقل درختی است پیر منتظر آن کز او

خواهی تختش کنند خواهی چوگان او