غوغا کنیم یک تنه چون رستم و دریم

الب ارسلان شدیم به پایان صبح گاه

بی آرزوی ملک به زیر گلیم فقر

کوبیم کوس بر در ایوان صبح گاه

درع فراسیاب به پیکان صبح گاه

نقب افکنیم نیم شب از دور تا بریم

پی بر سر خزینه پنهان صبح گاه