الب ارسلان شدیم به پایان صبح گاه

زین یک نفس درآمد و بیرون شد حیات

بردیم روزنامه به دیوان صبح گاه

اول شب ایتکین وثاق آمدیم بلیک

بی آرزوی ملک به زیر گلیم فقر

کوبیم کوس بر در ایوان صبح گاه

غوغا کنیم یک تنه چون رستم و دریم