بی آرزوی ملک به زیر گلیم فقر

بردیم روزنامه به دیوان صبح گاه

اول شب ایتکین وثاق آمدیم بلیک

الب ارسلان شدیم به پایان صبح گاه

کوبیم کوس بر در ایوان صبح گاه

غوغا کنیم یک تنه چون رستم و دریم

درع فراسیاب به پیکان صبح گاه