هر پنج وقت ما شده یکسان صبح گاه

ما مرغ عرشییم که بر بانگ ما روند

مرغان شب شناس نواخوان صبح گاه

صبح شما دمی است، دم ما هزار صبح

ما را به هر دو صبح دو عید است و جان ما

مرغی است فربه از پی قربان صبح گاه

تسکین جان گرم دلان را کنیم سرد