مرغی است فربه از پی قربان صبح گاه

صبح شما دمی است، دم ما هزار صبح

هر پنج وقت ما شده یکسان صبح گاه

ما را به هر دو صبح دو عید است و جان ما

تسکین جان گرم دلان را کنیم سرد

چون دم برآوریم به دامان صبح گاه

سحرا که بر قواره سیمین مه کنیم