چون دم برآوریم به دامان صبح گاه

ما را به هر دو صبح دو عید است و جان ما

مرغی است فربه از پی قربان صبح گاه

تسکین جان گرم دلان را کنیم سرد

سحرا که بر قواره سیمین مه کنیم

چون برکشیم سر ز گریبان صبح گاه

بهر بخور مجلس روحانیان عشق