چون برکشیم سر ز گریبان صبح گاه

تسکین جان گرم دلان را کنیم سرد

چون دم برآوریم به دامان صبح گاه

سحرا که بر قواره سیمین مه کنیم

بهر بخور مجلس روحانیان عشق

سازیم سینه مجمر سوزان صبح گاه

گر چشم ما گلاب فشان شد عجب مدار