سازیم سینه مجمر سوزان صبح گاه

سحرا که بر قواره سیمین مه کنیم

چون برکشیم سر ز گریبان صبح گاه

بهر بخور مجلس روحانیان عشق

گر چشم ما گلاب فشان شد عجب مدار

دل های ماست آینه گردان صبح گاه

خاقانیا مرنج که سلطان گدات خواند