خود را ز لوح بوطمعی عشر خوان مخواه

خاصانه چون خزینه خرسندی آن توست

عامانه از فرشته روزی ضمان مخواه

زان پس که چار صحف قناعت بخوانده ای

چون فقر شد شعار تو برگ و نوا مجوی

چون باد شد براق تو برگستوان مخواه

دل را قرابه وار مل اندر گلو مکن