از غمزه چون نشترت مه خون جوزا ریخته

ای ریخته سیل ستم بر جان ما سر تا قدم

پس ذره ناکرده کم، ما تن زده تا ریخته

ماهی و جوزا زیورت، وز رشک زیور در برت

محراب قیصر کوی تو، عید مسیحا روی تو

عود الصلیب موی تو، آب چلیپا ریخته

گیرم نه ای چون آب نرم، آتش مباش از جوش گرم