بل کوه قاف اخرم شده، منقار عنقا ریخته

ز آن رخش جوزا پار دم، چون جو زهر بربسته دم

گلگون چرخ افکنده سم، شب رنگ هرا ریخته

تیر تو تنین دم شده، زو درع زال از هم شده

میغ در افشانت به کف، تیغ درخشانت ز تف

هست آتش دوزخ علف، طوفان بر اعدا ریخته

این چرخ نازیبا لقب، از دست بوست کرده لب