میغ در افشانت به کف، تیغ درخشانت ز تف

گلگون چرخ افکنده سم، شب رنگ هرا ریخته

تیر تو تنین دم شده، زو درع زال از هم شده

بل کوه قاف اخرم شده، منقار عنقا ریخته

هست آتش دوزخ علف، طوفان بر اعدا ریخته

این چرخ نازیبا لقب، از دست بوست کرده لب

شیرین تر از اشک سرب، از چشم بینا ریخته