تیغ تو عذرای یمن، در حله چینیش تن

هست آتش دوزخ علف، طوفان بر اعدا ریخته

این چرخ نازیبا لقب، از دست بوست کرده لب

شیرین تر از اشک سرب، از چشم بینا ریخته

چون خرده در عدن، بر تخت مینا ریخته

عذرات شد جفت ظفر، زان حله دارد لعل تر

آن خون بکری را نگر، بر جسم عذرا ریخته