بادت جلال و مرتبه چندان که آسمان

مانا که خود نساختی اسکندر آینه

این را نقیضه ای است که گفتم بدین طریق

گر ذره ای ز نور تو افتد بر آینه

هر صبح دم برآورد از خاور آینه

حاسد ز دولت تو گرفتار آن مرض

کز مس کند برای وی آهنگر آینه