در ده از آن چکیده خون ز آبله تن رزان

عمر تو می خورد تو هم در غم خوانچه زری

کرده چرخ جو به جو دیده و آزموده ای

کرده به جور جو جوت هم به جوال او دری

کبله رخ فلک، برد عروس خاوری

از پس زر اختران کامده بر محک شب

رفت سیاهی از محک، ماند سپید پیکری