کبله رخ فلک، برد عروس خاوری

کرده چرخ جو به جو دیده و آزموده ای

کرده به جور جو جوت هم به جوال او دری

در ده از آن چکیده خون ز آبله تن رزان

از پس زر اختران کامده بر محک شب

رفت سیاهی از محک، ماند سپید پیکری

تیره شد آب اختران ز آتش روز و می کند