ری در قفای جان من افتاد و من به جهد

هم باز پس شوم نکشم پس بلای ری

گر باز رفتنم سوی تبریز اجازت است

شکرانه گویم از کرم پادشای ری

جان می برم که تیغ اجل در قفای ری

دیدم سحرگهی ملک الموت را که پای

بی کفش می گریخت ز دست و بای ری