دیدم سحرگهی ملک الموت را که پای

شکرانه گویم از کرم پادشای ری

ری در قفای جان من افتاد و من به جهد

جان می برم که تیغ اجل در قفای ری

بی کفش می گریخت ز دست و بای ری

گفتم تو نیز؟ گفت چو ری دست برگشاد

بویحیی ضعیف چه باشد به پای ری