بی کفش می گریخت ز دست و بای ری

ری در قفای جان من افتاد و من به جهد

جان می برم که تیغ اجل در قفای ری

دیدم سحرگهی ملک الموت را که پای

گفتم تو نیز؟ گفت چو ری دست برگشاد

بویحیی ضعیف چه باشد به پای ری