اینکه جان فرسودم از آه، آسمان فرسودمی

ورنه جانم آهنین بودی به آه آتشین

دیده چون پالونه آهن فرو پالودمی

آه جان فرسا اگر در سینه نشکستی مرا

غرقه ام در خون و خون چون خشک شد گردد سیاه

خود سیه پوشم که دیدی؟ گرنه خون آلودمی

کوه غم بر جانم و گردون نبخشاید مرا