چو هم زانو شوم با غم، گریبان را کنم دامن

نثار اشک من هر شب شکر ریزی است پنهانی

که همت را زناشوئی است از زانو و پیشانی

سر من از سر زانو کند دامن گریبانی

سرم زان جفت زانو شد که از تن حلقه ای سازم

در آن حلقه ترازو دار بیاعان روحانی