نکوئی بر دل است از دهر و بد بر طبع آلوده

پر طاووس فردوسی کند برخوان مگس رانی

به دست همت از خاطر برانم غم که سلطانان

مگس ران ها کنند از پر طاووسان بستانی

طرب بر مردم است از عیدو غم بر گاو قربانی

دلم را منزلی پیش است و واپس ماندگان از پس

که راهش سنگ لاخ است و سم افکنده است پالانی