ولیکن سر بزرگی یافت بوم از بوم ویرانی

چه باشی مشک سقایان گهت دق و گه استسقا

نثار افشان هر خوان و زکوه استان هر خانی

عمارت دوست شد طاووس از آن پای گلین دارد

شبه را کز سیه پوشی برآمد نام آزادی

به از یاقوت اطلس پوش داغ بنده فرمانی

نماند آب وفا جائی مگر در جوی درویشان