ای عقل چه درد سری ، ای می چه دوائی

چون روی پری بینی و آن سلسله زلف

تعویذ خرد گم کنی و سلسله خائی

بشکست نفس در گلوی بلبله، بس گفت

آن لعل لعاب ازدهن گاو فرو ریز

تا مرغ صراحی کندت نغز نوائی

مجلس همه دریا و قدح ها همه ماهی است