حلق و لب قنینه بین سرفه کنان و خنده زن

جرعه چنان که برچکد خون به قفای صبح دم

چرخ قرابه تهی است پاره خاک در میان

پری آن قرابه ده جرعه برای صبح دم

خنده بهار عیش دان، سرفه نوای صبح دم

ساقی اگر نه سیب تر بر سر آتش افکند

این همه بوی چون دهد می به هوای صبح دم