خنده بهار عیش دان، سرفه نوای صبح دم

چرخ قرابه تهی است پاره خاک در میان

پری آن قرابه ده جرعه برای صبح دم

حلق و لب قنینه بین سرفه کنان و خنده زن

ساقی اگر نه سیب تر بر سر آتش افکند

این همه بوی چون دهد می به هوای صبح دم

صورت جام و باده بین معجز دست ساقیان