این همه بوی چون دهد می به هوای صبح دم

حلق و لب قنینه بین سرفه کنان و خنده زن

خنده بهار عیش دان، سرفه نوای صبح دم

ساقی اگر نه سیب تر بر سر آتش افکند

صورت جام و باده بین معجز دست ساقیان

ماه نو و شفق نگر نور فزای صبح دم

باده به گوش ماهیی بیش مده که در جهان