ماه نو و شفق نگر نور فزای صبح دم

ساقی اگر نه سیب تر بر سر آتش افکند

این همه بوی چون دهد می به هوای صبح دم

صورت جام و باده بین معجز دست ساقیان

باده به گوش ماهیی بیش مده که در جهان

هیچ نهنگ بحرکش نیست سزای صبح دم

صبح شد از وداع شب با دم سرد و خون دل