هیچ نهنگ بحرکش نیست سزای صبح دم

صورت جام و باده بین معجز دست ساقیان

ماه نو و شفق نگر نور فزای صبح دم

باده به گوش ماهیی بیش مده که در جهان

صبح شد از وداع شب با دم سرد و خون دل

جامه دران گرفت کوه، اینت وفای صبح دم

شمع که در عنان شب زرده بش سیاه بود