صورت جام و باده بین معجز دست ساقیان

خنده بهار عیش دان، سرفه نوای صبح دم

ساقی اگر نه سیب تر بر سر آتش افکند

این همه بوی چون دهد می به هوای صبح دم

ماه نو و شفق نگر نور فزای صبح دم

باده به گوش ماهیی بیش مده که در جهان

هیچ نهنگ بحرکش نیست سزای صبح دم