جامه دران گرفت کوه، اینت وفای صبح دم

باده به گوش ماهیی بیش مده که در جهان

هیچ نهنگ بحرکش نیست سزای صبح دم

صبح شد از وداع شب با دم سرد و خون دل

شمع که در عنان شب زرده بش سیاه بود

از لگد براق جم، مرد بقای صبح دم

موکب صبح را فلک دید رکابدار شه