شمع که در عنان شب زرده بش سیاه بود

هیچ نهنگ بحرکش نیست سزای صبح دم

صبح شد از وداع شب با دم سرد و خون دل

جامه دران گرفت کوه، اینت وفای صبح دم

از لگد براق جم، مرد بقای صبح دم

موکب صبح را فلک دید رکابدار شه

داد حلی اختران نعل بهای صبح دم