خاک بر آسمان فشان هم ز جفای آسمان

از شه عیسوی نفس عازر ملک زنده شد

معجزه را همین قدر هست گوای راستین

اهل نماند بر زمین، اینت بلای آسمان

چون پس هر هزار سال اهل دلی نیاورد

این همه جان چه می کند دور برای آسمان

ای مه مگو کآسمان اهل برون نمی دهد