ای مه مگو کآسمان اهل برون نمی دهد

خاک بر آسمان فشان هم ز جفای آسمان

چون پس هر هزار سال اهل دلی نیاورد

این همه جان چه می کند دور برای آسمان

اهل که نامد از عدم چیست خطای آسمان

کوه کوه می رسد، چون نرسد دل به دل؟

غصه بی دلی نگر هم ز عنای آسمان