نیست فرود آسمان محرم هیچ ناله ای

تا ادب اذ السما کوفت قفای آسمان

جیب دریده می رود گرد قواره زمین

بو که رسم به محرمی زیر وطای آسمان

ناله خاقانی از آن رفت ورای آسمان

یا کند آسمان قضا عمر مرا که شد به غم

یا کنم از بقای شه دفع قضای آسمان