بو که رسم به محرمی زیر وطای آسمان

بس که قفای آسمان خوردم و یافتم ادب

تا ادب اذ السما کوفت قفای آسمان

جیب دریده می رود گرد قواره زمین

نیست فرود آسمان محرم هیچ ناله ای

ناله خاقانی از آن رفت ورای آسمان

یا کند آسمان قضا عمر مرا که شد به غم