بس که قفای آسمان خوردم و یافتم ادب

موی به موی دیده ام تعبیه های آسمان

زعم من است کآسمان سجده سگدلان کنم

زان چو دم سگان بود پشت دوتای آسمان

تا ادب اذ السما کوفت قفای آسمان

جیب دریده می رود گرد قواره زمین

بو که رسم به محرمی زیر وطای آسمان