جیب دریده می رود گرد قواره زمین

زان چو دم سگان بود پشت دوتای آسمان

بس که قفای آسمان خوردم و یافتم ادب

تا ادب اذ السما کوفت قفای آسمان

بو که رسم به محرمی زیر وطای آسمان

نیست فرود آسمان محرم هیچ ناله ای

ناله خاقانی از آن رفت ورای آسمان