خورشید مه نو را رخسار همی پوشد

شروان شه اعظم را اقبال سزد بنده

چون بنده اقبالش احرار همه عالم

می جام بلورین را دیدار همی پوشد

چون گشت سپیدی رخ از سرخی مه پنهان

گوئی که به روم اندر بلغار همی پوشد

می چون زر و جام او را چون کفه معیار است