گویی که عذار رز دیوار همی پوشد

او رومی و با هندو چون کرد زناشوئی

رومی شود آن هندو دیدار همی پوشد

از خانه به روزن شد بر بام چو سر بر زد

بر باغ قلم درکش وان کوره پر آتش کن

چون پیرهن از کاغذ کهسار همی پوشد

تا زورقی زرین گم شد ز سر گلبن