چون پیرهن از کاغذ کهسار همی پوشد

از خانه به روزن شد بر بام چو سر بر زد

گویی که عذار رز دیوار همی پوشد

بر باغ قلم درکش وان کوره پر آتش کن

تا زورقی زرین گم شد ز سر گلبن

کوه از قصب مصری دستار همی پوشد

اینک به بقای شه خورشید به ماهی شد