آن رنگ پروز است آن خون ناب است آن همه

در دو لعلش آب و اندر جزع نه آخر بگوی

کاین چه بی آبی است چندین و آن چه آب است آن همه

خون خلقی ریخت وانگه سرخیی بر دامنش

چشم مستش را کباب است آرزو زین روی را

قصد دلها می کند یعنی کباب است آن همه

شحنه وصلش خراج از عالم جان برگرفت