شحنه وصلش خراج از عالم جان برگرفت

آن رنگ پروز است آن خون ناب است آن همه

چشم مستش را کباب است آرزو زین روی را

قصد دلها می کند یعنی کباب است آن همه

جای دیگر شد که می داند خراب است آن همه

گه بسوزد گه بسازد، الغیاث ای قوم از آنک

خوی مردم نیست، خوی آفتاب است آن همه