آه من چندان فروزان شد که کوران نیم شب

پیش تو گر تو توی گردن کشان گردن کشند

غمزگانت قصد کین دارند وز من در غمت

سایه ای مانده است مگر این کین ز پیراهن کشند

از فروغ سوز آهم رشته در سوزن کشند

دیده من شد سپید از هجر و دل تاریک ماند

خانه ها تاری شود چون پرده بر روزن کشند